ច្បាប់បាល់ទាត់៖ ៣ គន្លឹះសម្រាប់អ្នកថ្មី ២០២៦
ច្បាប់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមអាចយល់បានតាម ៣ សសរស្តម្ភ៖ រចនាសម្ព័ន្ធការប្រកួត ការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ការប្រកួតស្តង់ដារមានកីឡាករ ១១ នាក់ក្នុងមួយក្រុម រយៈពេល ៩០ នាទី បែង...
ច្បាប់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមអាចយល់បានតាម ៣ សសរស្តម្ភ៖ រចនាសម្ព័ន្ធការប្រកួត ការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ការប្រកួតស្តង់ដារមានកីឡាករ ១១ នាក់ក្នុងមួយក្រុម រយៈពេល ៩០ នាទី បែងជា ២ តង់ និងមានការបន្ថែមម៉ោងតាមការខាតពេល។ ស្ថាប័ន សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ គ្រប់គ្រងការប្រកួតអន្តរជាតិ ខណៈ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ រៀបចំច្បាប់ចំនួន ១៧ ដែលប្រើជាស្តង់ដារទូទាំងពិភពលោក។ ចំណុចដែលអ្នកថ្មីច្រឡំច្រើនបំផុតគឺ អុហ្វសាយ មិនមែនមានន័យថាកីឡាករឈរខាងមុខគេគ្រប់ពេលទេ ប៉ុន្តែពាក់ព័ន្ធនឹងទីតាំងនៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់។ ប្រើមគ្គុទ្ទេសក៍នេះដើម្បីចាប់ផ្តើមពីច្បាប់សំខាន់បំផុត ហើយកត់សម្គាល់ស្ថានភាពពិតនៅពេលមើលការប្រកួត។
«ការប្រកួតល្អចាប់ផ្តើមពីការគោរពច្បាប់» គឺជាគំនិតដែលសមស្របសម្រាប់អ្នករៀនបាល់ទាត់។ កីឡដ្ឋាន ជាគេហទំព័រមាតិកាអំពីព្រឹត្តិការណ៍ បាល់ទាត់ពិភពលោក យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ នឹងជួយអ្នកភ្ជាប់ច្បាប់ជាមួយការវិភាគប្រកួតពិត ដោយផ្តោតលើការយល់ដឹង និងការកម្សាន្តប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវ។

ចង់រៀនមូលដ្ឋានឱ្យបានលឿនមែនទេ? ចាប់ផ្តើមពីសេចក្តីសង្ខេបខាងក្រោម។
ច្បាប់សំខាន់បំផុត ៣ យ៉ាង មានអ្វីខ្លះ?
ច្បាប់សំខាន់បំផុតសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមគឺ រយៈពេលនិងចំនួនកីឡាករ ការលេងបាល់ដោយដៃ និងការកំណត់អុហ្វសាយ។ ក្រុមមួយមានកីឡាករ ១១ នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទីម្នាក់ ហើយការប្រកួតមិនអាចបន្តបាន ប្រសិនបើក្រុមណាមួយនៅសល់តិចជាង ៧ នាក់។ កីឡាករក្រៅពីអ្នកចាំទីមិនអាចប្រើដៃ ឬដៃខាងក្រោមប៉ះបាល់ដោយចេតនា។ អុហ្វសាយត្រូវពិនិត្យនៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេងបាល់ ហើយត្រូវមានលក្ខខណ្ឌចូលរួមក្នុងសកម្មភាពលេងផងដែរ។ ច្បាប់ទាំងនេះជួយបែងចែកការប្រព្រឹត្តធម្មតា ពីការបំពានដែលអាចប្តូរទិសដៅប្រកួតបាន។
១. រចនាសម្ព័ន្ធការប្រកួត
ការប្រកួតធម្មតាមាន ២ តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥ នាទី និងសម្រាកពាក់កណ្តាលប្រហែល ១៥ នាទី។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមម៉ោងនៅចុងតង់ ដើម្បីសងពេលដែលបាត់បង់ដោយសារការប្តូរកីឡាករ របួស ការពិនិត្យវីដេអូ ឬការពន្យារពេលផ្សេងៗ។ ការប្រកួតលីគអាចបញ្ចប់ដោយស្មើ ប៉ុន្តែការប្រកួតជម្រុះដូចជា បាល់ទាត់ពិភពលោក អាចប្រើបន្ថែមម៉ោង ៣០ នាទី និងការទាត់បាល់ពិន័យ ប្រសិនបើពិន្ទុនៅតែស្មើ។ កុំច្រឡំថាម៉ោងបន្ថែមក្នុងតង់ និងបន្ថែមម៉ោងក្រោយចប់ ៩០ នាទីជារឿងតែមួយ។
២. ចំនួនកីឡាករលើទីលានអាចប្រែប្រួលតាមបទប្បញ្ញត្តិរបស់ការប្រកួត ប៉ុន្តែស្តង់ដារអន្តរជាតិរបស់ FIFA និង IFAB នៅតែប្រើ ១១ ទល់នឹង ១១។ អ្នកចាំទីតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះអាចប្រើដៃក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ខ្លួន ហើយគាត់ត្រូវគោរពពេលកាន់បាល់ មិនអាចកាន់បាល់យូរហួសកម្រិតដែលច្បាប់កំណត់។ ព័ត៌មានច្បាប់ពេញលេញអាចពិនិត្យនៅ ច្បាប់ប្រកួតរបស់ IFAB ដែលជាប្រភពសំខាន់ជាងការពន្យល់តាមមតិយោបល់លើបណ្តាញសង្គម។
តើការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការចាប់ផ្តើមលេងដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច?
ការប្រកួតចាប់ផ្តើមដោយការទាត់បាល់ពីចំណុចកណ្តាល ហើយការចាប់ផ្តើមឡើងវិញអាស្រ័យលើមូលហេតុដែលបាល់ឈប់។ បាល់ចេញពីខ្សែចំហៀងនាំឱ្យមានការបោះបាល់ចូល ខណៈបាល់ឆ្លងខ្សែចុងក្រោយត្រូវសម្រេចថាជាបាល់ជ្រុង ឬការទាត់បាល់ពីទីបង្គោល។ ការប៉ះបាល់ចុងក្រោយរបស់កីឡាករមុនបាល់ចេញ គឺជាចំណុចកំណត់សំខាន់។
នៅពេលបាល់ចេញពីខ្សែចំហៀង កីឡាករត្រូវបោះបាល់ដោយដៃទាំងពីរ ពីខាងក្រោយក្បាល និងរក្សាជើងមួយផ្នែកប៉ះខ្សែ ឬដីខាងក្រៅខ្សែ។ ការបោះខុសបច្ចេកទេសអាចផ្តល់សិទ្ធិបោះឱ្យក្រុមប្រឆាំង។ បាល់ជ្រុងកើតឡើងនៅពេលអ្នកការពារប៉ះបាល់ចុងក្រោយ ហើយបាល់ឆ្លងខ្សែចុងក្រោយដោយគ្មានការស៊ុតចូលទី។ ការទាត់បាល់ពីទីបង្គោលកើតឡើងនៅពេលអ្នកវាយប្រហារប៉ះចុងក្រោយ។ ចំណុចលម្អិតមួយដែលអ្នកថ្មីជាច្រើនមើលរំលងគឺ បាល់ត្រូវឈប់ស្ថិតស្ថេរនៅកន្លែងត្រឹមត្រូវ មុនពេលការចាប់ផ្តើមប្រភេទជាច្រើនអាចធ្វើបាន។
មគ្គុទ្ទេសក៍ទីលាន និងតួនាទីកីឡាករ
តើហ្វូល កាត និងបាល់ពិន័យខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ហ្វូលគឺជាការបំពានលើច្បាប់ ដូចជា ទាត់ ឬព្យាយាមទាត់គូប្រកួត រុញ ចាប់ បុកដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន ឬប៉ះបាល់ដោយដៃដោយចេតនា។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្តល់បាល់ពិន័យផ្ទាល់ បាល់ពិន័យប្រយោល កាតលឿង ឬកាតក្រហម តាមភាពធ្ងន់ធ្ងរ និងទីតាំងកំហុស។ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចស៊ុតចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករផ្សេងទៀតមុនចូលទី។
ការបែងចែករវាងភាពមិនប្រុងប្រយ័ត្ន ការប្រើកម្លាំងលើសកម្រិត និងការបង្កគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ គឺជាចំណុចដែលធ្វើឱ្យការសម្រេចចិត្តមិនសាមញ្ញ។ កាតលឿងជាការព្រមានផ្លូវការ ហើយកាតលឿងពីរនាំទៅកាតក្រហម និងការចាកចេញពីទីលាន។ កាតក្រហមផ្ទាល់ប្រើសម្រាប់កំហុសធ្ងន់ ដូចជា បញ្ឈប់ឱកាសស៊ុតចូលទីច្បាស់លាស់ដោយការបំពានធ្ងន់ ឬអំពើហិង្សា។ ការប៉ះទង្គិចគ្នាមិនមែនសុទ្ធតែជាហ្វូលទេ ព្រោះបាល់ និងទិសដៅនៃការប៉ះក៏ត្រូវវាយតម្លៃដែរ។ ការសម្រេចចុងក្រោយជារបស់អាជ្ញាកណ្តាល មិនមែនជាការបោះឆ្នោតរបស់អ្នកគាំទ្រ។
ចំណាំវិធីគិតនេះ៖ បើគ្មានការបំពាន កុំរំពឹងបាល់ពិន័យ; បើមានការបំពាន ត្រូវពិនិត្យថាកើតនៅក្នុង ឬក្រៅតំបន់ពិន័យ; បើកំហុសបិទឱកាសច្បាស់លាស់ ត្រូវពិចារណាកាតបន្ថែម។ នេះជាគន្លឹះប្រឆាំងការយល់ច្រឡំដែលថា រាល់ការប៉ះក្នុងតំបន់ពិន័យសុទ្ធតែជាបាល់ពិន័យ។ តាមឯកសារ IFAB «អាជ្ញាកណ្តាលមានសិទ្ធិអនុវត្តច្បាប់ក្នុងការប្រកួត» ដូច្នេះការបកស្រាយបរិបទមានសារៈសំខាន់ដូចសកម្មភាពប៉ះបាល់។
អានការវិភាគករណីជាក់ស្តែងបន្ថែម ដើម្បីភ្ជាប់ទ្រឹស្តីទៅនឹងការប្រកួតពិត។

តើអុហ្វសាយមានន័យអ្វី ហើយហេតុអ្វីវាច្រឡំងាយ?
អុហ្វសាយកើតឡើងនៅពេលកីឡាករវាយប្រហារស្ថិតនៅពាក់កណ្តាលទីលានរបស់គូប្រកួត ហើយនៅជិតខ្សែចុងក្រោយជាងទាំងបាល់ និងកីឡាករគូប្រកួតទីពីរពីចុងក្រោយ នៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេងបាល់។ ទីតាំងតែមួយមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ កីឡាករត្រូវចូលរួមរំខាន ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីស្ថានភាពនោះ។ មិនមានអុហ្វសាយពីការបោះបាល់ចូល បាល់ជ្រុង ឬការទាត់បាល់ពីទីបង្គោលទេ។
ចំណុចសំខាន់ដែលគួរចងចាំគឺ អាជ្ញាកណ្តាលពិនិត្យពេលបញ្ជូនបាល់ មិនមែនពេលអ្នកវាយប្រហារទទួលបាល់។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើខ្សែប្រយុទ្ធឈរខាងមុខខ្សែការពារ ប៉ុន្តែមិនចូលរួមលេង ហើយមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់ទៅកីឡាករផ្សេង ការឈរនោះមិនចាំបាច់បង្កើតអុហ្វសាយភ្លាមៗទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការរារាំងទិដ្ឋភាពអ្នកចាំទី ការប្រជែងបាល់ ឬយកអត្ថប្រយោជន៍ពីការសង្វាក់របស់អ្នកការពារ អាចធ្វើឱ្យមានការបំពាន។
ការពិនិត្យវីដេអូអាចជួយករណីរឹមៗ ប៉ុន្តែមិនលុបចោលតួនាទីអាជ្ញាកណ្តាលទីលានទេ។ ក្នុងការប្រកួតធំៗដូចជា បាល់ទាត់ពិភពលោក FIFA ក្រុមវីដេអូប្រើបន្ទាត់ និងទិន្នន័យទីតាំងដើម្បីពិនិត្យពេលបញ្ជូនបាល់ ប៉ុន្តែសំណួរថាកីឡាករចូលរួមលេងឬអត់ នៅតែមានផ្នែកវិនិច្ឆ័យ។ នេះជាមូលហេតុដែលការវិភាគអុហ្វសាយមិនគួរពឹងលើរូបភាពមួយសន្លឹកប៉ុណ្ណោះ។
មគ្គុទ្ទេសក៍អុហ្វសាយសម្រាប់អ្នកថ្មី
តើការស៊ុតចូលទី និងការទាត់បាល់ពិន័យត្រូវវាយតម្លៃដូចម្តេច?
គ្រាប់បាល់ត្រូវរាប់នៅពេលបាល់ឆ្លងខ្សែទីទាំងមូល រវាងបង្គោល និងក្រោមរបារទី ដោយគ្មានការបំពានពីក្រុមដែលស៊ុត។ បាល់ពិន័យត្រូវទាត់ពីចំណុចដែលកំហុសកើតឡើង ហើយប្រសិនបើកំហុសកើតក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ក្រុមការពារ អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្តល់បាល់ពិន័យដល់ក្រុមប្រឆាំង។ ការសម្រេចត្រូវពិនិត្យទាំងទីតាំង កំហុស និងការចូលរួមរបស់កីឡាករ។
នៅពេលទាត់បាល់ពិន័យ កីឡាករគូប្រកួតត្រូវរក្សាចម្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ ៩.១៥ ម៉ែត្រ ពីបាល់។ ករណីខ្លះត្រូវទាត់បាល់ពិន័យដោយផ្ទាល់ ខណៈករណីផ្សេងទៀតជាបាល់ពិន័យប្រយោល ដែលអាជ្ញាកណ្តាលបង្ហាញដោយលើកដៃរហូតដល់មានការប៉ះបាល់ទីពីរ។ សម្រាប់បាល់ពិន័យទាត់ចូលទី អ្នកទាត់ត្រូវគោរពនីតិវិធី ដូចជា បាល់នៅស្ងៀម និងមិនឱ្យអ្នកទាត់ប៉ះបាល់ជាលើកទីពីរមុនកីឡាករផ្សេង។
ការទាត់បាល់ពិន័យមិនមានន័យថាគ្រាប់បាល់ជិតប្រាកដទេ។ ស្ថិតិរបស់ក្រុមជាតិដូចជា អាហ្សង់ទីន ម៉ិកស៊ិក និងអេហ្ស៊ីប អាចបង្ហាញប្រសិទ្ធភាពផ្សេងគ្នាតាមអ្នកទាត់ មុំស៊ុត និងចំនួនអ្នកការពារ។ ដូច្នេះ កុំវាយតម្លៃក្រុមតាមចំនួនបាល់ពិន័យតែប៉ុណ្ណោះ; ពិនិត្យគុណភាពឱកាស និងស្ថានភាពប្រកួតផង។
តើគួររៀនច្បាប់បាល់ទាត់តាមលំដាប់ណា?
លំដាប់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺ រៀនពីស៊ុមធំទៅកាន់ករណីលម្អិត៖ ដំបូងយល់ពីរយៈពេល ក្រុម និងការរកគ្រាប់បាល់ បន្ទាប់មកសិក្សាការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ហ្វូល និងចុងក្រោយអុហ្វសាយ។ ការរៀនតាមលំដាប់នេះកាត់បន្ថយបន្ទុកចងចាំ ព្រោះគ្រប់ច្បាប់អាចភ្ជាប់ជាមួយសំណួរមូលដ្ឋានថា «បាល់នៅឯណា អ្នកណាប៉ះចុងក្រោយ និងហេតុអ្វីបាល់ឈប់?»។
ប្រើផែនការអនុវត្តខាងក្រោម៖
- មើលការប្រកួតមួយ ហើយកត់ត្រាពេលបាល់ចេញពីទីលាន។
- សម្គាល់រាល់បាល់ពិន័យ និងបែងចែកថាផ្ទាល់ ឬប្រយោល។
- ជ្រើសរើសឈុតអុហ្វសាយ ៥ ដង ដើម្បីពិនិត្យទីតាំងនៅពេលបញ្ជូន។
- ប្រៀបធៀបការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាលជាមួយច្បាប់ IFAB។
- កុំប្រើការទស្សន៍ទាយ ឬហាងឆេងជំនួសការយល់ដឹងអំពីការប្រកួត។
ព័ត៌មានផ្លូវការរបស់ FIFA World Cup 2026 អាចជួយឱ្យអ្នកស្គាល់ក្រុម កាលវិភាគ និងបរិបទការប្រកួត ប៉ុន្តែច្បាប់មូលដ្ឋាននៅតែយោងតាម IFAB។ ចំណុចពិសេសមួយដែលគួរដឹងគឺ ច្បាប់ប្រកួតអាចមានការកែសម្រួលតាមប្រភេទការប្រកួត ឧទាហរណ៍ ចំនួនការប្តូរកីឡាករ និងវិធីសម្រេចអ្នកឈ្នះ ដូច្នេះត្រូវអានបទប្បញ្ញត្តិរបស់ព្រឹត្តិការណ៍ជាក់លាក់។
ត្រៀមមើលប្រកួតបន្ទាប់ដោយយល់ច្បាស់ជាងមុន? ប្រើបញ្ជីនេះជាគោលដៅសង្កេត។

តើអ្នកគួរផ្តោតលើច្បាប់ណាមុនគេ?
អ្នកគួរផ្តោតលើច្បាប់ដែលកើតឡើងញឹកញាប់ និងប៉ះពាល់លទ្ធផលដោយផ្ទាល់៖ បាល់ក្រៅទីលាន ហ្វូល បាល់ពិន័យ និងអុហ្វសាយ។ ច្បាប់ទាំងនេះបង្កើតការបញ្ឈប់លេងជាច្រើនជាងករណីកាតក្រហម ឬការសម្រេចកម្រដែលកើតឡើងម្តងម្កាល។ ប្រសិនបើពេលរៀនមានកំណត់ សមាមាត្រពេលវេលា ៤០ ភាគរយសម្រាប់អុហ្វសាយ ៣០ ភាគរយសម្រាប់ហ្វូល និង ៣០ ភាគរយសម្រាប់ការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ជាជម្រើសមានតម្លៃរំពឹងទុកល្អជាងការទន្ទេញច្បាប់ទាំង ១៧ ដោយគ្មានបរិបទ។
ការរៀនតាមប្រូបាប៊ីលីតេមានប្រយោជន៍៖ កំហុសដែលឃើញញឹកញាប់ផ្តល់ឱកាសហ្វឹកហាត់ខ្ពស់ជាងកំហុសកម្រមួយ។ ទោះយ៉ាងណា កុំសន្និដ្ឋានថាកាតក្រហមមិនសំខាន់ទេ ព្រោះឥទ្ធិពលរបស់វាលើលទ្ធផលអាចធំខ្លាំង ទោះកើតឡើងកម្រក៏ដោយ។ វិធីវាយតម្លៃត្រឹមត្រូវគឺគុណ «ភាពញឹកញាប់» នឹង «ផលប៉ះពាល់» មិនមែនមើលចំនួនកើតឡើងតែម្ខាងទេ។
សម្រាប់ការវិភាគរបស់ កីឡដ្ឋាន សូមបែងចែកស្ថិតិជាបីក្រុម៖ ការគ្រប់គ្រងបាល់ ការបង្កើតឱកាស និងការពារកំហុស។ វិធីនេះល្អជាងការមើលពិន្ទុចុងក្រោយតែមួយ ព្រោះពិន្ទុអាចលាក់បាំងការប្រកួតដែលក្រុមមួយគ្រប់គ្រងទម្រង់លេងបានល្អ ប៉ុន្តែខាតដោយកំហុសតូចមួយ។ អ្នកអានគួរប្រើព័ត៌មានសម្រាប់ការយល់ដឹង មិនមែនសន្និដ្ឋានប្រាក់ចំណេញដែលធានា។
តើច្បាប់បាល់ទាត់ធ្វើឱ្យការមើលប្រកួតប្រសើរឡើងយ៉ាងដូចម្តេច?
ច្បាប់បាល់ទាត់ធ្វើឱ្យអ្នកអាចបែងចែកសកម្មភាពធម្មតា ពីការបំពាន និងយល់ថាហេតុអ្វីការប្រកួតត្រូវបានបញ្ឈប់។ អ្នកនឹងមើលឃើញថា ការបញ្ជូនមួយអាចបរាជ័យដោយសារអុហ្វសាយ ការប៉ះបន្តិចអាចមិនមែនជាហ្វូល ហើយបាល់កាន់តែមានតម្លៃនៅតំបន់ទីលានខុសគ្នា។ ចំណេះដឹងនេះធ្វើឱ្យការវិភាគក្រុម និងកីឡាករមានហេតុផលជាងការពឹងលើអារម្មណ៍។
ចាប់ផ្តើមដោយសង្កេតអ្នកចាំទី ខ្សែការពារ ខ្សែបម្រើ និងខ្សែប្រយុទ្ធជាក្រុមតួនាទី មិនមែនវាយតម្លៃតាមឈ្មោះល្បីតែប៉ុណ្ណោះ។ ពិនិត្យថាក្រុមប្រើបាល់វែង ឬបាល់ខ្លី ការពារខ្ពស់ ឬទាប និងបង្កើតឱកាសពីបាល់ជ្រុងយ៉ាងដូចម្តេច។ សម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍ធំៗដូចជា FIFA World Cup 2026 កាលវិភាគ ការធ្វើដំណើរ និងស្ថានភាពសម្រាកអាចប៉ះពាល់ដល់យុទ្ធសាស្ត្រ ប៉ុន្តែមិនផ្លាស់ប្តូរច្បាប់មូលដ្ឋានឡើយ។
អ្វីដែលផ្ទុយពីមតិទូទៅគឺ អ្នកមិនចាំបាច់ចងចាំច្បាប់ទាំង ១៧ មុនពេលរីករាយនឹងបាល់ទាត់ទេ។ តម្លៃរំពឹងទុកនៃការរៀនខ្ពស់បំផុតស្ថិតនៅច្បាប់ដែលអ្នកអាចឃើញ និងពន្យល់បានភ្លាមៗ។ សូមរក្សាទុក មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគការប្រកួត ដើម្បីពិនិត្យស្ថិតិ និងយុទ្ធសាស្ត្រដោយមានទំនួលខុសត្រូវ។
សង្ខេបចុងក្រោយ៖ រៀនចំនួនកីឡាករ និងពេលវេលា បន្ទាប់មករៀនការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ហ្វូល និងកាត ហើយទើបចូលទៅអុហ្វសាយ។ អនុវត្តការសង្កេតក្នុងការប្រកួតពិត និងពិនិត្យប្រភព IFAB នៅពេលមានករណីស្មុគស្មាញ។ កីឡដ្ឋាននឹងបន្តផ្តល់មាតិកាអំពី FIFA World Cup 2026 ស្ថិតិក្រុម និងការព្យាករណ៍ក្នុងទម្រង់ដែលបំបែកទិន្នន័យចេញពីអារម្មណ៍។
ស្វែងយល់ពីបាល់ទាត់ដោយចាប់ផ្តើមពីច្បាប់ដែលមានផលប៉ះពាល់ខ្ពស់បំផុត។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមមានអ្វីខ្លះ?
ច្បាប់សំខាន់ៗរួមមាន ចំនួនកីឡាករ រយៈពេលប្រកួត ការរកគ្រាប់បាល់ បាល់ក្រៅទីលាន ហ្វូល កាត និងអុហ្វសាយ។ ការប្រកួតស្តង់ដារមានកីឡាករ ១១ នាក់ក្នុងមួយក្រុម និង ២ តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥ នាទី។ អ្នកថ្មីគួររៀនច្បាប់ដែលកើតឡើងញឹកញាប់មុន ដូចជា បាល់ពិន័យ និងការបោះបាល់ចូល មុនចូលទៅករណីវីដេអូស្មុគស្មាញ។
សំណួរ៖ តើត្រូវរៀនអុហ្វសាយដោយវិធីណា?
ត្រូវពិនិត្យទីតាំងកីឡាករនៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេងបាល់ មិនមែនពេលគាត់ទទួលបាល់ទេ។ កីឡាករត្រូវស្ថិតនៅពាក់កណ្តាលទីលានគូប្រកួត និងខាងមុខបាល់និងកីឡាករគូប្រកួតទីពីរពីចុងក្រោយ ហើយត្រូវចូលរួមក្នុងសកម្មភាពលេង ទើបអាចក្លាយជាអុហ្វសាយ។ មិនមានអុហ្វសាយពីបាល់ជ្រុង ការបោះបាល់ចូល និងការទាត់បាល់ពីទីបង្គោលទេ។
សំណួរ៖ តើហ្វូល និងកាតលឿងខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ហ្វូលគឺជាសកម្មភាពបំពានច្បាប់ ខណៈកាតលឿងគឺជាការព្រមានផ្លូវការសម្រាប់កំហុស ឬអាកប្បកិរិយាដែលសមនឹងការដាក់ទណ្ឌកម្ម។ ហ្វូលមួយអាចបណ្តាលឱ្យមានបាល់ពិន័យដោយគ្មានកាត ប្រសិនបើកំហុសមិនធ្ងន់។ កីឡាករដែលទទួលកាតលឿងពីរនៅក្នុងការប្រកួតតែមួយ ត្រូវចាកចេញដោយកាតក្រហម។
សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចបើមិនយល់ការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាល?
ពិនិត្យមូលហេតុ ៤ ចំណុច៖ កន្លែងកើតហេតុ អ្នកប៉ះបាល់ចុងក្រោយ ពេលវេលានៃការបញ្ជូន និងថាកីឡាករចូលរួមលេងឬអត់។ បន្ទាប់មកប្រៀបធៀបជាមួយច្បាប់ IFAB ឬការពន្យល់ពី FIFA ជំនួសការពឹងលើមតិអ្នកអត្ថាធិប្បាយតែមួយ។ ប្រសិនបើមានប្រព័ន្ធវីដេអូ ការពិនិត្យអាចបញ្ជាក់ការពិត ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថារាល់ការសម្រេចត្រូវប្តូរទេ។
សំណួរ៖ តើបាល់ទាត់មានការបន្ថែមម៉ោងប៉ុន្មានប្រភេទ?
មានការបន្ថែមម៉ោងសងពេលនៅចុងតង់ និងការបន្ថែមម៉ោង ៣០ នាទីក្នុងការប្រកួតជម្រុះដែលត្រូវរកអ្នកឈ្នះ។ ម៉ោងសងពេលសម្រាប់ការឈប់លេង ដូចជា របួស ការប្តូរ និងការពិនិត្យវីដេអូ ខណៈ ៣០ នាទីជាពេលប្រកួតបន្ថែមក្រោយ ៩០ នាទី។ ប្រសិនបើនៅតែស្មើ បទប្បញ្ញត្តិការប្រកួតអាចកំណត់ឱ្យទាត់បាល់ពិន័យ។
សំណួរ៖ តើការរៀនច្បាប់បាល់ទាត់ត្រូវចំណាយប្រាក់ទេ?
ការរៀនមូលដ្ឋានមិនចាំបាច់ចំណាយប្រាក់ទេ ព្រោះ FIFA និង IFAB ផ្តល់ព័ត៌មានច្បាប់ និងទិន្នន័យសាធារណៈតាមអ៊ីនធឺណិត។ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមដោយមើលការប្រកួត កត់ត្រាហ្វូល និងពិនិត្យសេចក្តីពន្យល់ផ្លូវការ។ ប្រសិនបើប្រើមាតិកាវិភាគបន្ថែម គួរជ្រើសប្រភពដែលបង្ហាញទិន្នន័យច្បាស់ និងកុំចាត់ទុកការព្យាករណ៍ប្រកួតថាជាលទ្ធផលធានា។
ចប់ការប្រជុំ
កីឡដ្ឋាន · Intelligence Division · High-Stakes Analysis